Op zondag 5 november om 17.00 uur vindt de jaarlijkse Allerzielenvesper plaats in de Hooglandse Kerk. Sinds enige jaren is de traditie ontstaan om tijdens deze vesper een Requiem uit te voeren. Ditmaal is gekozen voor een compositie uit 1947 van Maurice Duruflé.

De Allerzielenvesper in de Hooglandse Kerk wordt jaarlijks georganiseerd op de zondag na Allerzielen door Bijzonder Kerkenwerk Leiden. Voor en na de dienst is er gelegenheid om een kaars aan te steken en de mensen te gedenken die u recentelijk of lang geleden zijn ontvallen. Iedereen is welkom.

Zondag 5 november 2023, 17.00 uur
Hooglandse Kerk, Leiden
Leidse Cantorij o.l.v. Hans Brons
Solist “Pie Jesu”: mezzosopraan Emma Brown
Cello “Pie Jesu”: Ruud Meester
Organist: Willeke Smits
Voorganger: ds. Margreet Klokke

Duruflé

Maurice Duruflé werd geboren in 1902 in Louviers, ten zuiden van Rouen. Hij was een stil en teruggetrokken persoon en ondanks zijn enorm muzikaal talent en de roem die hij daarmee verkreeg, is hij altijd zo gebleven. Opgegroeid in een liefdevol gezin, stuurde zijn ouders hem op 10-jarige leeftijd naar de Rouen Cathedral Choir School om aan zijn muzikaal talent recht te doen. Mede door zijn karakter viel het volle en gedisciplineerde programma van de koorschool hem zwaar. Wel ontstak de koorschool zijn liefde voor Gregoriaanse muziek.

Op 18 jarige leeftijd begon hij zijn studie aan het conservatorium in Parijs, waar hij vervolgens een succesvolle carrière als docent Gregoriaanse muziek, organist en componist opbouwde. Hij werd beschouwd als een van de beste organisten van zijn tijd en een gewijd componist. Hij werkte jaren lang aan composities, in alle rust, met oog voor detail en ook nadat een stuk uitkwam, bleef hij het herzien. Als hij het echt niet goed vond, gooide hij het weg. Er is daarom niet een enorm oeuvre overgebleven… Aan het conservatorium studeerde hij o.a. bij Louis Vierne met wie hij een levenslange, hechte vriendschap ontwikkelde.

Na een eerder gestrand huwelijk, trouwde hij in 1953 op 51 jarige leeftijd met zijn studente Marie-Madeleine, die 19 jaar jonger was. Ze hadden een liefdevolle relatie, waarin ze elkaar complementeerden. Ook zij was een begaafd organist en samen traden ze op in binnen en buitenland gedurende de jaren 60 en 70. Totdat ze in 1975 betrokken raakten bij een zwaar verkeersongeluk, waar Duruflé nooit meer helemaal van herstelde en de rest van zijn leven in pijn heeft doorgebracht. Marie-Madeleine bleef hem verzorgen tot zijn overlijden in 1986.

Requiem (1947)

In 1941 kreeg Duruflé de opdracht voor een requiem. De commissie kwam van het Vichyregime, de bewindvoerders ten tijde van de Tweede Wereldoorlog in bezet Frankrijk. Het werd een werk, waarin veel van zijn karakter en levensloop samenkomt.
Duruflé schreef 6 jaar aan het werk tot hij het ‘voltooide’ in 1947. De eerste publicatie is van 1948 en is opgedragen aan zijn vader. In 1961 heeft hij het werk herzien.
De koorpartijen zijn gebaseerd op thema’s uit Gregoriaanse gezangen, die over een virtuoze orgelbegeleiding heen worden gelegd. Er overheerst een bezonken en meditatieve sfeer en hij heeft grote delen van het liturgische “Dies Irae” – de dag des oordeels, weggelaten.
Maar op een paar plekken barst een niet-traditionele, grimmige zetting door de harmonische zachtheid heen. De oorlog had grote impact op zijn leven en in 1945 overleed zijn geliefde vader. Het Requiem sluit af met “In Paradisum” – moge de engelen u begeleiden naar het hemelse Jeruzalem – treffend in klanken geschilderd met stijgende akkoorden in de orgelbegeleiding.

Meer over Duruflé:
Maurice Duruflé: A Man Out of Step with His Times / sfchoral.org
Wikipedia